Innlegg

Pianomenn

Da Rållså og jeg gifta oss for snart fire år siden, så ønska vi oss penger til et piano i bryllupspresang.
Selv om vi begge liker musikk, så er det fair å si at hun er hakket mer pianist enn meg. Og det er ungene også.
Og naboen som ikke er noen trommeslager. Jeg tror faktisk at naboens katt er fullt på høyde med meg når det gjelder traktering av dette vidunderlige instrumentet.
Vel. Etter fire år, så har det altså skjedd: Vi har kjøpt piano. Eller Rållså har kjøpt, og jeg har vært med på å betale.
I går skulle det leveres, og pianobutikken hadde stilt som forutsetning at vi stilte med to kapable bærere, og så skulle de stille med to selv, og pianoet skulle opp den bratte trappa til stua i andre etasje.
Rållså hadde målt, skrevet ned, og rota vekk lappen, så vi hadde ikke målene, men jeg gøyv på med å ta vekk dører og rabe og trappegelender, slik at det skulle være mulig å få faenskapet inn, uten å måtte rive noe, eller at leverandørene måtte vente.
Jeg har satt opp ganske mange gjerd…

Mablis 2019

Bilde
Det er Lørdag kveld, jeg er i Vålandsparken for andre kvelden på rad, på Mablisfestivalen, jeg står sammen med Marina, Arnstein, Trønderdegosen og Einstein, i den ironiske utkanten, men med et smil om munnen. Det er et elektronikaprosjekt som spiller. Det er pop. 'Bandet' består av en trommis i bar overkropp med noe burkaaktig over hodet, og en som trakterer tangenter som er kledd på samme vis. Det er to vokalister som snakkesynger på en ganske irriterende måte, og så har de lagt mye energi ned i kostymer og koreografi.
Rytmen er altoppslukende, og de fleste står og nikker takten over pilsen. Og noen danser, og det er smil og gode vibber mellom bygene.
Da får vi øye på en selger av gatemagasinet Asfalt som danser seg fram blant publikum, helt inne i musikken, og han danser og selger blader, og feirer hvert salg med en liten piruett, før han svinger seg videre med et smil om munnen.
For meg er dette et av festivalens store høydepunkt, det er musikk som bringer folk sammen. Sp…

Tyskland

Bilde
Det er ein scene i The Wall - filmen, der  hovudpersonen - rockestjerna Pink sit, tungt animert og medisinert og glor på fjernsynet og zappar med fjernkontrollen.. Bob Geldof greidde aldri å toppa det han gjorde i den filmen. Sjølv ikkje då han arrangerte Live Aid. Han sit heilt apatisk framfor fjernsynet med ein filtersigarett i handa, og bler seg igjennom kanalane, igjennom all meiningsløysa, krigsfilmar i svartkvitt, reklamar, gameshow.
Han er på veg utfor stupet.

Det var ikkje noko stup i umiddelbar nærleik der eg låg på senga på budget-hotellrommet mitt, Eg hadde frigjort føtene frå Dr. Martens-støvlane som hadde omslutta dei i halvanna døger. Eg sløva, sprella med tedene og kika igjennom kanalane som befann seg på hotellet sin TV-meny.
Eg drakk ein jumboboks med Becks, og hadde det godt.
Tommy hadde vorte henta av manageren til sitt andre band, for å ha si første øving med dei, medan Arni og Eva Helen hadde dratt inn til byen. Og for oss var dagen heilt utan program, bortsett …

#gothsinbluejeans

Bilde
Flyet landar på flyplassen i Düsseldorf, meir eller mindre i rute.
Me har god tid, me skal ikkje spela før på Laurdagen. Men Tommy skal ha si første øving med october burns black.
Me går og går, finn utgongen, og så stiller me oss der drosjar og minibussar køyrer inn, på eit smalt fortau med overbygg, og der står me med den vesle bagasjen me har, og det vert ringt til organisatorar og sjøførar og what not, men det drøyer, og eg lar meg freista til å ta ein røyk.
Han smakar slik dei gjorde då eg var 13, og var på u-klubb på Hjelmeland ungdomsskule, og mest alle gutane i klassen var ute i septemberkvelden, og det byrja å mørkna, og det vart delt ut sigarettar til alle som ville ha. Geir, Magnar, Kjetil, Bjørn Asle, Loyee, Rolf Arne og meg. Der og då. Eit brorskap i plommetjuveri. Glørne som ga andleta våre eit mystisk, maskulint drag. Me var faen så tøffe.
Me var gutta i røyken. Det var forbudt å røyka. Og kan hende var det akkurat det som gjorde at det smakte så fantastisk godt.
Sig…

SAS pluss pluss litt til

Eg tykkjer tog er verdas beste framkomstmiddel.
Det har sin eigen rytme, toget. Det går ikkje fort, men fort nok.
I ein vanleg stol er det ikkje så lett å sova. Eg ligg med dongrijakken over fanget som eit teppe, og i eine lomma ligg telefonen, og når eg tek han opp for å sjekka klokka, så ser skjermen ut som om ein kulepenn har ejakulert på innsida av han.
Han er mørkeblå.
Det er typisk upraktisk, og typisk slikt som kan skje, og det passar utruleg dårleg akkurat no.
Eg trur eg har vore av og røykt då toget hadde ein kort pause i Kristiansand, men eg er ikkje sikker, eg har slutta å røyka, så eg vonar at eg tar feil.
Arni og Eva har hengt i restaurantvogna og kome i snakk med nokon.
Me er alle vakne i det med passerer Drammen.
Men har eit vindauge på 30 minutt på sentralbanestasjonen. Til Gardermoen-toget skal gå, og me reiser oss, litt støle og ikkje akkurat utkvilte, rydder etter oss og dreg handbagasjen etter oss ut på perrongen og tek avstigning på høgre eller venstre side.
Neste…

Gitarkameratar

Det er 14 år sidan eg skreiv mi første turnèdagbok.
Den gongen var me 5 veker på vegen med Trail of Tears og Therion.
I bobla, i nightlinerbussen som tok inn vatn. Svein Terje på taket med silikontuba ein stad i Sveits.
Opp og ned autobahn, og London, Paris, Praha, Budapest.
Tyskland, Tyskland, Tyskland.
Lukta av sveitte, øl og sigarettar. Og folka. Jaari og Rippe, Kjetil og Kjell og Terje. Runar.
Og oss. Arnstein, Vibeke, Rune, Kenneth, Kjetil, og Svein Terje.
Meg med pennen på føremiddagane. Kladdeboka med plastomslaget. Freista å setja ord på kva som eigentleg hende i stjernetåka. I det parallelle universet.
Post Tristania har eg vore utanlands på speleoppdrag to gonger, og sist gong gjelds ikkje, for mor var så sjuk då, ho låg på Haukeland og fekk utført ein operasjon ho aldri skulle ha tatt. Og eg klarte ikkje å vera der eg var. Eg var i eit vakuum, hjelpelaust svevande, utan evne til å gjera noko som kunne endra lagnaden. Utan kraft til å stengja det ute.
Helvetes jævla satans …