Innlegg

#gothsinbluejeans

Bilde
Flyet landar på flyplassen i Düsseldorf, meir eller mindre i rute.
Me har god tid, me skal ikkje spela før på Laurdagen. Men Tommy skal ha si første øving med october burns black.
Me går og går, finn utgongen, og så stiller me oss der drosjar og minibussar køyrer inn, på eit smalt fortau med overbygg, og der står me med den vesle bagasjen me har, og det vert ringt til organisatorar og sjøførar og what not, men det drøyer, og eg lar meg freista til å ta ein røyk.
Han smakar slik dei gjorde då eg var 13, og var på u-klubb på Hjelmeland ungdomsskule, og mest alle gutane i klassen var ute i septemberkvelden, og det byrja å mørkna, og det vart delt ut sigarettar til alle som ville ha. Geir, Magnar, Kjetil, Bjørn Asle, Loyee, Rolf Arne og meg. Der og då. Eit brorskap i plommetjuveri. Glørne som ga andleta våre eit mystisk, maskulint drag. Me var faen så tøffe.
Me var gutta i røyken. Det var forbudt å røyka. Og kan hende var det akkurat det som gjorde at det smakte så fantastisk godt.
Sig…

SAS pluss pluss litt til

Eg tykkjer tog er verdas beste framkomstmiddel.
Det har sin eigen rytme, toget. Det går ikkje fort, men fort nok.
I ein vanleg stol er det ikkje så lett å sova. Eg ligg med dongrijakken over fanget som eit teppe, og i eine lomma ligg telefonen, og når eg tek han opp for å sjekka klokka, så ser skjermen ut som om ein kulepenn har ejakulert på innsida av han.
Han er mørkeblå.
Det er typisk upraktisk, og typisk slikt som kan skje, og det passar utruleg dårleg akkurat no.
Eg trur eg har vore av og røykt då toget hadde ein kort pause i Kristiansand, men eg er ikkje sikker, eg har slutta å røyka, så eg vonar at eg tar feil.
Arni og Eva har hengt i restaurantvogna og kome i snakk med nokon.
Me er alle vakne i det med passerer Drammen.
Men har eit vindauge på 30 minutt på sentralbanestasjonen. Til Gardermoen-toget skal gå, og me reiser oss, litt støle og ikkje akkurat utkvilte, rydder etter oss og dreg handbagasjen etter oss ut på perrongen og tek avstigning på høgre eller venstre side.
Neste…

Gitarkameratar

Det er 14 år sidan eg skreiv mi første turnèdagbok.
Den gongen var me 5 veker på vegen med Trail of Tears og Therion.
I bobla, i nightlinerbussen som tok inn vatn. Svein Terje på taket med silikontuba ein stad i Sveits.
Opp og ned autobahn, og London, Paris, Praha, Budapest.
Tyskland, Tyskland, Tyskland.
Lukta av sveitte, øl og sigarettar. Og folka. Jaari og Rippe, Kjetil og Kjell og Terje. Runar.
Og oss. Arnstein, Vibeke, Rune, Kenneth, Kjetil, og Svein Terje.
Meg med pennen på føremiddagane. Kladdeboka med plastomslaget. Freista å setja ord på kva som eigentleg hende i stjernetåka. I det parallelle universet.
Post Tristania har eg vore utanlands på speleoppdrag to gonger, og sist gong gjelds ikkje, for mor var så sjuk då, ho låg på Haukeland og fekk utført ein operasjon ho aldri skulle ha tatt. Og eg klarte ikkje å vera der eg var. Eg var i eit vakuum, hjelpelaust svevande, utan evne til å gjera noko som kunne endra lagnaden. Utan kraft til å stengja det ute.
Helvetes jævla satans …

Herregud så dumt

Av alle dumme ting vår nåværende regjering har gjort, framstår regionsreformen som noe av det mest uforståelige.
Under mantraet stort er bedre enn smått, har man forsøkt å lage konstellasjoner og sammensetninger av kommuner og fylker på en så amatørmessig måte at jeg ikke kunne ha gjort det stort verre selv.
En serie med absurde folkeavstemninger - hvor ALLE innbyggere tenker med navlen (eller rompa) - og stemmer for det de ser for seg at er best for dem selv.
Ingen ser ut til å ha noen overordnet plan, men i følge Høire er stort best. Uansett.
Derfor har man for eksempel slått sammen Troms og Finnmark. For da blir det stort. Og robust.
En kjøretur under optimale forhold fra Kirkenes - øst i det nye fylket - til den nye fylkeshovedstaden - Tromsø (787 kilometer) vil da ta rundt tolv timer hver vei. Hvis man skal ha et par stopp, så er vel 14 mer realistisk. Da blir det effektivt, vettu.
I Rogaland har vi slått sammen Stavanger med Finnøy og Rennesøy. Ombo - som er en utkant selv i Hje…

Intimsoner og misjonsbefalingar

Det er Laurdag kveld.
Eg har lese Likfunn, og sunge den imaginære radiohiten Flickering Lights saman med Jon Eirikpå 50 - årsjubileumet for Strand Vgs. Det har vore fint. God stemning. Veldig proft leia av konfransierane. Litt mykje lokalpolitikar-talar, men det må vel til ein slik gong.
Eg kunne nok tenkt meg å snakka med fleire, av båe gamle lærarar og elevar, men settinga er kan hende akkurat så..eg veit ikkje..uoverstigeleg at eg ikkje finn det naturleg, og særleg ikkje etter at eg har sunge og lese.
Det har vore monge som har kome bort og sagt fine ord om songen. Det er fint. Eg veit at dei fleste ikkje gjer det av di dei kjenner at dei må. Men eg veit ofte ikkje kva eg skal seia utanom takk. Så kjekt at du likte det.
Me går - Jon Eirik og eg - først i retning puben. Det har regna heile dagen. Det luktar overjordisk av takknemlege planter og tre. Puben er lagt ned. Me går mot hotellet i staden.
Forbi høge, kalde, grå fasadar. Ein studie i dårleg byggeskikk.
Men hotellet er eit va…

Krabbe i frå Nessa

For 8-9 veker sidan fekk eg ein telefon frå Eskil Dalidensen, Eller Eirik Danielsen som han eigentleg heiter, no som eg ikkje bloggar semianonymt lenger.
det er mange ting som er annleis etter at alt vart offisielt.
Radøy har vorte Randøy.
Pillevåg = Hillevåg
Horhaug = Storhaug, Sørpeland har vorte Jørpeland og så bortetter.
Det er på ein måte heilt OK. Me influenserar må tola å seia ting slik dei er, og stå i det dersom det vert oppfatta som kontroversielt.
Eirik Danielsen er rektor på Strand Vidaregåande skule, og (trur eg) den einaste som er igjen av kollegiet som styrte showet då eg var elev der for 25 år sidan.
Det er ikkje så ofte at eg snakkar med Eirik på telefonen. Han er kompis med svigerfar, så eg har treft han nokre gonger, men me ringes ikkje så ofte.
Eirik var gymlærar back in the days, og dessutan primus motor for skulekoret, og alltid aktiv på arrangørsida når det var juleavslutningar som fordra underhaldning frå scenen, og der var eg ôg som regel med, og det var allti…

Sånn går no dagan

Bilde
Det er Tirsdag etter påske, og en tilfeldighet at Rållså oppdaget at ungene ikke skulle på skolen i før i morgen.
Brorparten av påsken har jeg tilbrakt utslått av halsbetennelse, først på mitt gamle gutterom hjemme på Kåda, og seinere på soverommet på Tjensvoll.
Det som er typisk etter langhelger er at det har hopet seg opp med jobbeting, og at man starter på igjen med litt høye skuldre, og hos oss skulle vi over på skift, og mitt skift begynte klokka 06, og jeg gikk igjennom en sammenhengende morgenkonsert fra sprengkåte småfugler, og sola var ved å stå opp, Og disse vårmorgenene er så vakre at de er vanskelige å beskrive.
Det er noe reint og uskyldig over lyset.
Å dele dem bare med en og annen katt (som har som mål å kverke hver jævla småfugl i byen), og en hundeeier som tålmodig ventet på sin smellfeite lille hund med en rull sorte poser i hånda - det opplevdes som et enormt privlegium.
Jeg blei IKKE angrepet av måker heller, men jeg ser at de driver og bygger på de flate hustaken…