Og litt til

 Det er søndag ettermiddag på puben Victoria taps i Westminster, London. Jeg har etterlatt Rållså og Rållsingene foran et teater ved Victoria Station. De skal på musikal, og jeg skal se Liverpool på pub. Det er gode skjermer og sånne skjønne bardamer som sier darling og perfect og thank you sir, og de har alle tenkelige og utenkelige typer øl på kran, og jeg tenker at HER, her vil jeg se Liverpool. Jeg har ikke gjort så mange forundersøkelser, regner med at det er sånn i England som i Norge, at alle Liverpool sine kamper blir vist på fjernsyn. Verdens beste lag, klart det, men på skjermen er det noe Evertongreier, og når jeg spør så svarer de let me check that for you darling, no, sorry - it's not on.  Det er jo en feit strek i regninga, jeg sitter her med min pint of Guiness, og så sjekker jeg mobilen, og jammen om ikke Viaplay funker i UK også, så der sitter jeg med Sony-proppene mine og ser Engelsk fotball med norske kommentatorer på mobiltelefonen min i London. Jeg har bri...

  Eg skal ikkje seia så mykje. Eg vil takka for at me blei inviterte til årets begivenhet 3X 50, tre brødre som ikkje er brødre. Eg har kjent alle: Jon Eirik, Alf og Rino sidan nittitalet. Eg blei først kjent med Jon Eirik. Det må ha vore i 1994, i kjellaren til Tommy i Alsvik, der eg akkurat hadde blitt vokalist i The Morendoes. Eg ska vera ærlig - akkurat på denne tida så dømte eg folk ein del etter utseende (det var før eg blei den flotte og åpne og inkluderande og fordomsfrie fyren eg er i dag. Førsteinntrykket eg fekk av Jon Eirik var litt skuffande, eg syns an såg jysla streit ut. Og sjelden har vel nokon tatt så feil. Eg fant nokså fort ut at han likte både fest OG basar, og bingo, for dei som huske den legendariske festen i Sandeidgadå monge år seinare. Og eg likte og det, og det va kjekt, for å sei det mildt, det va ofta over fartsgrensa, og mykje av det som skjedde in the nineties og på førstee del av totusentalet, mykje av det kviler godt der det er, og egnar seg dårlig ...

  Endre sit band - Wragh - har øvd tett heile sommaren - 2-3 gonger i veka, og hatt fleire konsertar, og torsdag spelte dei support for Sløtface på ein gratis under 18-konsert på ungdomsklubben Metropolis. Det var første gongen eg var på Metropolis etter at dei flytta frå Nytorget i vår. Eg er ikkje i målgruppa heller, for å sei det sånn. Dei har flytta til St. Olav. Salen er større, det er høgare under taket, og inngongen er frå ei gågate. Eg heiar ubetinga på Metropolis, måten dei legg til rette for ungdommar som vil halda på med kultur. For Endre og gjengen har det betydd utruleg mykje. Og for kvar gong eg ser Wragh!, er dei litt betre enn gongen før. Denne gongen hadde dei på førehand diskutert at dei skulle ha opp energinivået. Endre sa til meg at dei skulle spela ti minutt, og då sa eg HÆ? Ti minutt e jo bare to sangar. Nei, det e fira sangar, sa Endre. Galnaste eg hadde høyrt. Det var vel ein plass mellom femti og hundre ungdommar der, Wragh byrja på sitt sett i det dørene ...

  Det er snart to veker sidan Dublin, og hoi som tida går. Sist innlegg var gamaltestamentlig i form (og farge). Orsak. Me har kome til det som ofte er høgdepunktet når ein reiser til utlandet og spelar konsert, men det hender at det er omvendt. The Soundhouse ligg ei gate opp frå elva, veldig sentralt i Dublin. Då me kom dit, med pikkpakket vårt, for å ha lydprøve, verka heile staden dau, og ikkje skjøna me kor me skulle gå inn, men til slutt fekk me fatt på arrangørane, The Nosferatu hadde rangen på lydprøve, og dei var etter skjema, noko som betydde at me var etter skjema me og, og då me kom opp i lokalet, hadde dei ikkje byrja på stortromma enno, og me tenkte vårt. Etablissementet haldt god Britisk standard, med tepper i trappene, gongar bak toalettet, og golv som var så impregnert i øl at sandalane hang litt igjen, og laga ein slurpeaktig lyd når eg forflytta meg frå A til B. Alt var med andre ord slik det skulle vera. Klubben er ikkje særskilt stor, eit smalt, men ganske long...

Og dei vakna klokka 0400 om morgonen av ein voldsom varme, og Arni fiksa Airconditionanlegget, og dei la seg til å sova igjen, og det var godt. Og dei vakna såpass tidleg igjen at dei kunne rekka frokosten, og Arni spurte Øystein om dei skulle ta ein dram før eller etter, og Øystein sa før og etter, og dei lo, og slik vart det, og det var godt. Dei gjekk ned i frokostsalen, der det var båe egg, champignon, tomatbøner og bacon, og dei åt og drakk i vrimmelen av røyster frå fjerne land som Italia, Spania og Nordland, og dei drakk kaffi og røykte utanfor, der det såg ut til å vera ein slags fristad på ei lita løkkje av grus, der festen var i gong alt, og det var rett ved eit gudshus som kanskje var ein moskè. Og dei tykte at det var meinsleg at dei måtte byta hotell, og etter kvart fekk dei tak i Tommy og Yevheenia, som hadde gjort turistting og vore på museum og sett Book of Kells, som er ei særs gamal bok. Dei dreiv nedover byen, mot elva, og med eitt kom det ein parade som feira eller ...

 Det har blitt som ein tradisjon å skriva turnèdagbok her. Heilt sidan Søramerikaturen med Tristania i totusen og.. seks? Åtte? Noko der omkring. For ei drøy veke sidan var vi ute og lufta oss med Long Night.  Flyet frå Sola til Gardermoen gjekk så tidleg på fredagen, at flybussen ikkje hadde byrja å gå enno, og Arni og eg hadde tenkt å dela ein drosje, men så vart Rållså redninga. Ja vel då, for faen i helvete. Kvart over fem var ikkje så uvanleg for ti-tolv år sidan. Men no er det jo pissetidleg. Me køyrde ut til Forus, henta Mr. lead guitar, og køyrde ut til flyplassen, der me møtte Mr. og Mrs. Lead composer. Og det vanlege styret med pakking og ompakking og kven tek CDane, og kablane, og har nokon plass til Helixen, boardingkort og remser til å henga på handtaka til bagasjen som skulle sendast. Eg hugser lite frå flyturen, utanom at eg sette meg feil to gonger før purseren (som var svensk) fekk geleida meg til setet mitt. Eg var raud i kinna, var kledd i shorts og sandaler...

  De som har fulgt meg opp igjennom årene kjenner kanskje til mitt ambivalente forhold til fotballaget Viking. Det er ei blandet greie, det er gammelt agg i forhold til arroganse som har blitt utvist mot 'mindre' klubber i regionen, den underlige jappe/blåruss/VIP - kulturen som blei dyrka så heftig i en periode, merkelig behandling av unge spillere som gjorde feil, salg av stadionnavnet og den grunnleggende negative stemningen som har vært på kampene når det har butta i mot ute på kunstgresset, som i perioder må ha fungert som en slipestein om halsen på de elleve på banen. Det har jo likevel vært Viking som er laget, selv om jeg på ingen måte har vært blant de trofaste som har stått der i medgang og motgang, Og særlig ikke i motgang, da. Og motgang har det jo ikke manglet på, sånn sportslig sett. Javel, det er en skam der. If you can't support us when we lose, don't bother to support us when we win, som det heter i et Liverpool- fan meme. Det er selvsagt mye artigere å...