tirsdag, januar 13, 2015

Aleinetid

 
I sommar hadde eg ei veke med aleinetid. Eg gjekk på jobb, medan Rållså og ungane drog på togferie med innlagde stopp i Kristiansand og Oslo.
I tett regn kjørte eg dei ned på togstasjonen i Egersund. Rållså hadde ein diger sekk, som eg bar inn i terminalbygget, og ungane kom småspringande etter. Me gjekk inn - i ly for regnet - og venta dei ti minutta som var att før toget skulle koma.
Det lukta sommar og regn mot varm asfalt.

Ingrid var oppspilt. Ho hadde gleda seg i ei veke alt. Endre var meir innadvendt; leika med den automatiske skyvedøra: Dei små, runde tærne oppi sandalane, sin eigen sekk på ryggen, fylt til randa av bamsar og Brannmann Sam- effektar. Eg måtte be han om å halda opp. Ein.To.Tre gonger. Eg sette Gorgesekken opp mot veggen og løfta han opp. Han klynga seg til meg med heile kroppen; pressa kinnet sitt mot sandpapirandletet mitt.

Då toget kom, sprang han og Ingrid som forskremde høns mellom alle dei andre reisande, før dei fann kvar si hand å halda seg fast i. OI! HER E EIN JERNBANEØVEGANG, sa Endre då me kryssa over til spor to. Me utveksla klemmar, og dei klatra ombord i vogn 4. Eg vart ikkje ståande for å vinka; gjekk berre bort til bilen, sette meg inn og kjørte heimover. Eit godt stykke kjørte eg parallelt med toget. Vinka ein gong, men visste uansett ikkje kvar dei sat, så eg tviler på om dei såg meg. Men eg kjende det i brystet då toget rykka frå meg og heldt fram mot sør.

Der drar gjengen min, og her sit eg.

Det var ikkje til å stikka under ein stol at eg hadde sett fram til å vera litt åleine, for me - gjengen min og eg - er både intense og støyande. Det vert sjeldan høve til å tenka fritt, for det er alltid viljar som gnissar mot kvarandre og høge røyster som rungar i romma der me går.

Stilla heime var påfallande. Eg fann ei øl i kjøleskapet. Kikka inn på leikerommet, der halvbygde playmofigurar låg spreidd over golvet. Eg fann fram Sopranos frå skåpet over fjernsynet. Ergra meg over at sesong 1 mangla. Den har eg lånt vekk og ikke krevd attende. Men til kven? Fuglane veit.

Eg sette på sesong to. Drakk øl. Såg to episodar på rappen. Såg litt på Brann - Viking, men det gjorde fysisk vondt å sjå på. Så ringte telefonen. Det var Rållså, på vegner av Endre, som er ein kjenslevar fyr. Han fekk ikkje sove, så han måtte snakka med meg, men det var eg som snakka mest. Spurde om leikerommet på toget, om han hadde helsa på Alvin (hunden til Solveig), om han hadde slikka handa hans, om Ingrid sov. Han var lei seg, for han sakna meg. Og eg prøvde å muntra han opp med å fortelja han kor mykje han hadde å gleda seg til, men eg veit eigentlig ikkje om det var noko særleg til hjelp, for då me hadde lagt på og sagt godnatt, ringde han opp endå ein gong.
Eg kjende kor lei seg han var. Det er rart kor djupt dei går, dei kjenslene ein har for ungane sine. Eg sa at Start hadde tapt mot Sogndal, og at bestefar nok ikkje var heilt nøgd.

Me sa godnatt igjen, og eg laga smaskelydar mot røyret, og det gjorde han òg. Og så ringde han ikkje fleire gonger, men me sat vel i kvar vår ende og sakna kvarandre.

Eg såg to episodar til med Sopranos, konstaterte at Viking vann ufortent 1-0, kryssa stova i halvmørkret, igjennom kjøkkenet og mot badet. Stilla var endå meir påfallande no. Soverommet deira var tomt. Det var inga Lulla (Ingrid sin tøykanin), sirleg lagt på puta hennar. Inga Ingrid i overkøya, med dyna sparka halvvegs vekk, og håret i ein uregjerlig, klam busk rundt hovudet. Det var ingen Endre i underkøya heller, knugande på den vesle batteri-lampa som Rållså kjøpte til han for å trøyste han i mørkret.
Det var inga Rållserau heller, som søv i sofaen.

Eg pussar tennene og legg meg. Tek opp Pondus-boka, og inni den ligg det ein blyant og eit par ark. Eg skriv nokre ord om stillheita.
Den siste setninga eg skriv, er den sannaste av dei alle:

Eg vonar at eg aldri steller meg slik at dei reiser frå meg for godt.

Og så kjem svevnen.

Ingen kommentarer: